แม่บ้าน ใน บางกอกน้อย, กรุงเทพมหานคร

เขตบางกอกน้อย มีชื่อเดิมว่า อำเภออมรินทร์ ตามประกาศกระทรวงนครบาลในปี พ.ศ. 2458 ต่อมาในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอบางกอกน้อย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2515 คณะปฏิวัติมีประกาศรวมเอาจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีเข้าเป็นหน่วยการปกครองเดียวกัน และใช้ชื่อใหม่ว่า กรุงเทพมหานคร และเปลี่ยนคำว่าเป็นอำเภอเป็นเขต ตำบลเป็นแขวง อำเภอบางกอกน้อยจึงได้เปลี่ยนเป็นเขตบางกอกน้อย

เขตบางกอกน้อยแบ่งออกเป็น 5 แขวง คือ แขวงศิริราช แขวงบ้านช่างหล่อ แขวงบางขุนนนท์ แขวงบางขุนศรี และแขวงอรุณอมรินทร์ มีสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้าเชื่อมต่อระหว่างเขตบางกอกน้อยกับเขตพระนคร เขตบางกอกน้อยอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฝั่งธนบุรี ทิศเหนือติดกับเขตบางพลัด ทิศตะวันออกจดแม่น้ำเจ้าพระยา ติดต่อกับเขตพระนคร ทิศใต้จดคลองมอญ ติดต่อกับเขตบางกอกใหญ่ และทิศตะวันตกจดคลองชักพระ คลองบางขุนศรี และคลองบางกอกน้อย ติดต่อกับเขตตลิ่งชัน จะเห็นว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ของเขตบางกอกน้อยเป็นที่ราบลุ่ม ติดแม่น้ำ ลำคลอง ดังนั้นประชาชนส่วนใหญ่ในอดีตจะประกอบอาชีพทำสวนผลไม้ โดยเฉพาะ ทุเรียนบางขุนนนท์ ผลไม้ที่สร้างชื่อเสียงแถบนี้ ปัจจุบันพื้นที่การเกษตรลดน้อยลงมากแต่เขตบางกอกน้อยก็ยังมีชื่อเสียงด้านการเพาะพันธุ์ไม้ผล ไม้ประดับ ตอนนี้พื้นที่ส่วนใหญ่กลายเป็นบ้านจัดสรร ทาวน์เฮาส์ คอนโดมิเนียม อาคารพาณิชย์ เขตบางกอกน้อยเป็นย่านที่พลุกพล่านย่านหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เพราะมีตลาดที่ขายของที่ราคาถูกมากมาย เช่นตลาดพรานนก ตลาดศาลาน้ำร้อน ตลาดศาลาน้ำเย็น ตลาดบางขุนศรี หรือแม้แต่ตลาดที่เป็นที่นิยมของนักเรียนนักศึกษา นักท่องเที่ยวคนไทยและชาวต่างชาติอย่างตลาดวังหลัง และด้วยประวัติอันยาวนานเนื่องจากบางกอกน้อยเคยเป็นส่วนหนึ่งของ จังหวัดธนบุรีในสมัยกรุงธนบุรี เขตบางกอกน้อยจึงถือเป็นเขตอนุรักษ์เมืองเก่าของฝั่งธนบุรี เพราะมีแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรมให้ได้ท่องเที่ยวและศึกษาเรียนรู้หลายแห่ง อาทิเช่น พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี พิพิธภัณฑ์ศิริราชพิมุขสถาน (สถานีรถไฟธนบุรี เดิม) ชุมชนบ้านช่างหล่อ หรือวัดดังอย่างวัดระฆังโฆสิตารามและวัดชิโนรสารามวรวิหาร

ย่านบางกอกน้อยถือว่าเป็นย่านที่มีประวัติอันยาวนานย่านหนึ่งของฝั่งธนบุรี ด้านหนึ่งของบางกอกน้อยติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา บ้านเรือนที่อยู่อาศัยในหลายชุมชนได้รับการอนุรักษ์ให้คงความเป็นเอกลักษณ์แบบร่วมสมัย มีตึกเก่า ตลาด บ้านเรือนที่ได้รับการบูรณะทาสีใหม่แต่คงรูปทรงเดิมไว้ หรือปรับปรุงให้ดูโมเดิร์นแบบผสมผสานความเป็นไทยเดิม นักท่องเที่ยวสายอนุรักษ์ที่ชื่นชอบการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ เรียนรู้ศิลปะและวัฒนธรรมชุมชนมักไม่พลาดที่จะมาเยือนย่านบางกอกน้อย มาเดินชมชุมชนตามตรอกซอกซอยต่างๆ ถ่ายรูปตึกเก่า เก็บบรรยากาศริมแม่น้ำเจ้าพระยา พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในอดีตกับคนเฒ่าคนแก่ในชุมชนย่านนี้ บางกอกน้อยมีแหล่งท่องเที่ยวที่มีเสน่ห์หลายแห่ง ที่แรกที่อยากแนะนำคือ ชุมชนตรอกข้าวเม่า เป็นชุมชนโบราณที่มีความเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เพราะมีชาวกรุงศรีอยุธยาย้ายถิ่นฐานมาตั้งรกรากอยู่กรุงธนบุรีเมื่อครั้งสมัยกรุงธนบุรีได้รับการแต่งตั้งเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของสยาม ชาวบ้านดั้งเดิมที่อยู่อาศัยในชุมชนมีอาชีพทำข้าวเม่าขาย ภายในชุมชนมี พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นชุมชนตรอกข้าวเม่า ตั้งอยู่ในวัดสุทธาวาส ภายในพิพิธภัณฑ์มีการจัดแสดงวิถีชีวิตของชาวบ้าน และมีการเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชุมชนแห่งนี้ในสมัยอดีต นอกจากนี้ยังมีการสาธิตการทำข้าวเม่าหมี่ของโบราณของชุมชนให้นักท่องเที่ยวได้เรียนรู้และลองชิมด้วย

สถานที่ท่องเที่ยวถัดมาที่มีเสน่ห์และมีประวัติเก่าแก่ไม่แพ้กันคือ ชุมชนบ้านบุ ขันลงหิน อีกหนึ่งชุมชนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งที่มาของชื่อหมู่บ้านก็มาจากอาชีพของชาวชุมชนอีกเช่นกัน ชาวบ้านในชุมชนนี้มีอาชีพการทำขันลงหิน เป็นหัตถกรรมที่ต้องใช้ความชำนาญและความละเอียดอ่อนอย่างมาก ปัจจุบันชุมชนแห่งนี้เป็นชุมชนเดียวที่ยังมีการผลิตขันลงหินและมีการสาธิตวิธีการทำขันลงหินให้นักท่องเที่ยวได้ศึกษาเรียนรู้

ตลาดวังหลัง เป็นตลาดที่เป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมในย่านนี้ เดิมทีส่วนหนึ่งของตลาดวังหลังเป็นโรงเรียนสตรีแห่งแรกในย่านบางกอกน้อย ต่อมากลายเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลศิริราช ตลาดวังหลังจะมีลักษณะเป็นซอยยาวๆและมีตรอกเล็กตรอกน้อยแยกออกไปอีก ปัจจุบันตลาดวังหลังมีสินค้ามากมายให้จับจ่ายใช้สอยในราคาไม่แพง มีของกินของใช้ อาหารคาวหวาน ร้านเสื้อผ้าแฟชั่นมือ 1 และ มือ 2 หลากหลายสไตล์ ทำให้เป็นที่นิยมของประชาชนทั่วไป กลุ่มวัยรุ่น นักเรียนนักศึกษารวมทั้งนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ

สถานที่ท่องเที่ยวสุดท้ายที่อยากแนะนำก็คือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี เป็นที่จอดเรือพระที่นั่งในขบวนพยุหยาตราทางชลมารค ถ้าเรานั่งเรือจากแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าไปจะเห็นเรือพระราชพิธีจอดเรียงรายกันอย่างสวยงาม หากอยากชื่นชมความงดงามของเรือพระราชพิธีใกล้ๆหรือต้องการศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับเรือพระราชพิธีสามารถเข้าไปเยี่ยมชมในพิพิธภัณฑ์ได้เช่นกัน

ตั้งแต่ที่ประเทศไทยต้องเผชิญกับสถานการณ์ โรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (COVID-19) เมื่อต้นปี 2563 การยกเลิกการจ้างงานเกิดขึ้นแทบทุกอาชีพทั่วทั้งประเทศ เนื่องจากต้องปิดน่านฟ้า ล็อกดาวน์ประเทศ รวมไปถึงการล็อกดาวน์จังหวัดในจังหวัดที่เกิดการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัส Covid-19 อย่างหนัก ทำให้สภาพเศรษฐกิจของประเทศได้รับผลกระทบอย่างมากโดยเฉพาะในภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศที่ต้องสูญเสียรายได้จากทั้งนักท่องเที่ยวต่างประเทศและนักท่องเที่ยวภายในประเทศเป็นจำนวนมหาศาล กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาได้สรุปสถานการณ์การท่องเที่ยวตั้งแต่เดือนมกราคม – พฤศจิกายน 2563 พบว่ารายได้ภาคการท่องเที่ยวของประเทศลดลงถึง 1.93 ล้านล้านบาท หรือติดลบ 71.75% เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันของปี 2562

กิจการที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวหลายกิจการต้องปิดตัวลง นายจ้างมีความจำเป็นต้องเลิกจ้างพนักงานและพักการเปิดให้บริการไว้ชั่วคราวจนกว่าสถานการณ์ของการติดเชื้อ Covid-19 จะผ่อนคลายทั้งในระดับจังหวัดและระดับประเทศ เจ้าของธุรกิจที่ยังสามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้จำเป็นต้องเปลี่ยนมาจ้างพนักงานรายวันแทนเมื่อจำเป็นเพื่อลดค่าใช้จ่าย พนักงานโรงแรมเป็นอาชีพหนึ่งในสายงานการท่องเที่ยวที่ได้รับผลกระทบอย่างมาก เมื่อหลายคนถูกเลิกจ้างก็พากันย้ายถิ่นฐานกลับบ้านเกิดแล้วหันไปทำอาชีพอื่นแทน หรือบางคนที่มีเงินทุนอาจเปิดกิจการส่วนตัวเล็กๆโดยใช้ความสามารถจากสายงานเดิม เช่นเปิดร้านอาหาร ร้านกาแฟ ในขณะที่บางคนยังต้องสู้กับสถานการณ์แพร่ระบาดของ Covid-19 อยู่ที่เดิม แต่เปลี่ยนมารับจ้างรายวันหรือแบบสัญญาจ้างชั่วคราว 1-3 เดือนกับสถานประกอบนั้นๆแทน เช่นพนักงานรับโทรศัพท์สัญญาจ้าง 3 เดือน พนักงานต้อนรับสัญญาจ้าง 6 เดือน พนักงานแม่บ้านรายวัน พนักงานเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มรายวัน หรือพนักงานรักษาความปลอดภัยรายวันเป็นต้น การหันมารับจ้างรายวันจึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการประกอบอาชีพในช่วงสถานการณ์การระบาดของเชื้อ Covid-19 เพราะอย่างน้อยก็ทำให้หลายคนมีรายได้เลี้ยงตนเองและครอบครัว